Noorse Krabbels

Ik ben er niet zo goed in. Plannen. Tikkeltje chaotisch, vaak last minute en ik vergeet nog wel eens wat. Maar in dit land sta ik te boek als georganiseerd en gestructureerd, Best geinig.  "In het land der blinden is eenoog koning" gevoel. Want Noren kunnen dus Echt Niet Plannen. Wel plannen maken. Maar iets organiseren? Ik twijfel eraan. Misschien met uitzondering van het kerstdiner.  Neem de aanleg van de rotonde vlakbij ons huis. Vanaf die rotonde gaat een weg naar een woonwijk in aanbouw. Ze begonnen met de aanleg toen er nog veel grote vrachtwagens naar boven moesten. Die konden er ineens met moeite langs. Grote hopen grint lagen iedereen in de weg, Helemaal spannend werd het toen contourstrepen voor de aanleg dwars over de (tijdelijke) grindhopen getrokken werden. Duidelijk dat de meneer die grindhopen plaatste de meneer de de lijntje kwam trekken voor was geweest. Maar dat de lijntrekker daar geen moeite mee had. Vervolgens was er weken niemand te zien. Af en ...

En dan is het zomaar meer dan een jaar geleden dat ik een blog geschreven heb. Niet bij gebrek aan inspiratie. Dit land blijft ons verwonderen en verbazen. Een periode lag de ergernis ligt op de loer. In die fase wordt schrijven een klaagzang. Niks aan. Maar gaandeweg komt weer de 'ergert u niet verwondert u slechts' modus. Vandaar het begin van een nieuwe serie. De Noorse paradoxen. Ga erbij zitten en neem een biertje. Of een glaasje wijn. Of het nu weekend is of een gewone doordeweekse dag wanneer u dit leest. Kan soms best lekker zijn toch, eentje bij het eten? Of's avonds op de bank relaxen met een glaasje? Vertel het alleen niet aan uw Noorse bekende.  Geschokte reactie van mijn collega toen ik verzuchtte 'ik zou nu wel een uitgebreide lunch met een glas wijn willen. Zoals in Frankrijk'. Ik kwam uit een drie durende bijeenkomst waarbij ik wijs probeerde te worden uit ons bijzonder bureaucratisch documentbeheerssyteem met hulp van een Noorse Mummelaar (waarover ...

 "Schat, hoe laat kan de wasmachine aan?" "Om drie uur vannacht is het dieptepunt"  "Ok!" Het moge duidelijk zijn. We hebben een 'spotprisavtale' en we 'tibberen'. Een nieuw Noors werkwoord. Ontstaan in de overspannen stroomprijzenmarkt. Dit is een van die dingen uit de categorie 'ergert u niet verwondert u slechts' waar we bij onze emigratie tegenaan liepen. Stroombedrijven en hun contracten. Het begon in ons vorige huis. De verhuurster was zo vriendelijk om voor ons een overeenkomst met een stroombedrijf aan te gaan, want zonder een Noors persoonsnummer kan dat niet. Dan denk je, dat zal wel goed zijn. Noorwegen draait op waterkracht, dus groen. De overheid heeft overal een dikke vinger in de pap en stroombedrijven zullen zich ook wel aan regels moeten houden. Niet dus. Het is een wirwar van bedrijven die stroom aanbieden met allerlei verschillende tarieven en constructies. Stroom is goedkoop, mits de waterbekkens vol genoeg zijn ...

Na mijn vorige post werd op wonderbaarlijke wijze het ijs ineens stroever en hadden we een paar heerlijke boswandelingen. Daarna viel er opnieuw een laag sneeuw en was tot onze verrassing de loipe perfect gespoord. We konden niet helemaal thuis de ski's aan doen, maar een loipe op wandelafstand is al erg prettig. En dan voel ik me zo rijk, als dit het 'ommetje na het werk' is:  https://www.instagram.com/p/CaQCB6gogbW/ Inmiddels dooit het weer, maar elke dag in de loipe is er één en je hoort mij nu even niet meer klagen. Hooguit over spierpijn. Maar nu van het langlaufen en dat is een stuk minder erg dan van het krabbelen op ijs. 

Flats. Alweer ligt Shadow ondersteboven. Hij kijkt me wat verwijtend aan. Ik sta nog. Met dank aan mijn 'piggsko'. Even bedenken hoe ik dit minieme hellinkje af kom. Kan ik om de ijsplaat heen? Of wordt het weer op de kont de helling af. De optie die we laatst kozen, toen er een vers laagje sneeuw over de ijsplaten lag en we niet meer zagen waar het glad was. Piggsko staan op dit moment hoog op mijn shortlist 'uitvinding van de eeuw', samen met de 'brodder'.  Helaas heb ik ze voor honden nog niet gevonden.  Ik maak me wel een beetje zorgen om mijn vierbenige vriend. Gelukkig blijft het tot nu toe bij een gekneusd ego en een vermoeden van pijnlijk spieren. Dat laatste merken we zelf ook. Het continue corrigeren tijdens het lopen is vermoeiend en dat zal voor hem niet anders zijn. Onwillekeurig gaan mijn gedachten terug naar Spot, mijn onhandige langpoot-mug husky die vlak voor ons vertrek naar Noorwegen overleed. Die had hier al lang een poot gebro...

Het was wat lang stil hier. Terwijl ik toch geen gebrek had aan onderwerpen. Ik zag zelfs nog een heuse cliffhanger in de blog over onze kano. Sowieso heb ik bijna niks over onze zomervakantie in eigen land geschreven. Hebben jullie 'kerstavontuur op de fjelll' nog tegoed. Blijf ik mij verwonderen over Noren en hun talent voor planning. Zit in de pijplijn nog een blog over "Lelijk Noorwegen". Weten we eindelijk hoe het zit met stroomprijzen. Bijna. Denken we. Misschien. Kortom, nog genoeg te melden. Ondertussen wordt ons Noors steed beter. Kan ik soms niet meer op het Nederlandse of Engelse woord komen maar alleen op het Noorse. Er zijn van die woorden die bijna niet te vertalen zijn maar heel veel uitdrukken. Zoals het werkwoord 'å trive'. 'Trives dere i Flateby? ' vraagt een kennis. Je zou het kunnen vertalen met 'Hebben jullie het naar je zin in Flateby?' maar toch dekt dat de lading niet. Misschien komt 'tieren' nog het meeste in de...

Ik zit buiten op het terras. De avondzon schijnt in mijn gezicht. De wind voelt al fris aan en de bladeren aan de berken kleuren geel. De herfst is in aantocht. De cirkel is rond. We zijn nu ruim een jaar in Noorwegen. Alle seizoenen meegemaakt. Tijd om een korte balans op te maken.  We hebben een fijn huis op een rustige plek. Het is heerlijk de Østmarka als achtertuin te hebben. Het voelt normaal dat we op zondag vanuit thuis uren lopen door stille, (deels) ongerepte bossen, bult op - bult af en welgeteld twee mensen tegenkomt. Oh nee, vandaag waren het er drie. We vonden het druk. Via via heeft Hans nu ook werk gevonden. Sinds een paar weken is hij aan de slag als "idrettslege" oftewel, sportarts bij de Apexklinikken in Oslo. (zie ook https://www.apexklinikken.no/behandlere/hans-schipper/ ). Idrett is een van die Noorse woorden die voor ons gevoel kant nog wal raken (idrett is sport) maar misschien juist daarom wel blijven hangen. Gelukkig blijven er best veel woorden hang...

Vrijdagavond. Ik haal taart. Om precies te zijn "Mandelkake Daim". En ijs. En chocolade. Vooruit, ook nog een klein zakje dropjes. Het zakje met "sjokolade med lakris" laat ik liggen. Ik houd van drop. En van chocolade. Maar apart graag. Het is een die dingen die ik niet begrijp. Waarom twee goede dingen mengen tot éen vies ding. Raar.  Eerder vandaag had ik nog zo'n wonderlijke ervaring. Ik probeerde me in te schrijven voor een tweedaags congres in Noorwegen. Of ik ook een 'matpakke' erbij wilde. A raison van 700 NOK. Omgerekend 70 euro. Per dag. Bovenop de congres prijs. Voor een lunchpakket. Voorzichtig vraag ik aan een collega of het normaal is hierop ja te zeggen. Ik zou de Noren er ook nog voor aanzien dat ze hun eigen boterhammetjes (matpakke) meenemen. Zij keek er helemaal niet raar van op. Is ook voor de koffie, cake en wat fruit enzo hoor! Met andere woorden, als je het niet doet, krijg je ook geen koffie. Dat gaat dan ook wel weer heel ver.  I...

Onze nieuwe buurman is een rotzak. Ik zeg het maar rechtuit. Eerst vonden we het wel leuk als hij weer eens langs kwam. Rustig type. Best knap. Maar het begon met de pruimenboom. Flinke tak afgebroken. En nu onze Tuja heg (ondersoort "Brabant'!). Zeker zeven struiken kaduuk. Bij de eerste dachten we nog dat het klein zoontje van de andere buurman erop gedonderd was. Kan gebeuren. Die buurman bood al aan een nieuwe voor ons te kopen. Ach, zeiden we, wacht nog maar even. Maar toen volgde in rap tempo nog 7 struiken. Dat kon de kleine niet zijn. Buurman twee vertelde ons dat het waarschijnlijk buurman één was. "Die is zooo brutaal" vertelde hij. En tja, van buurman één verwachtten we geen vergoeding. Wat nu? Ik breng het ter sprake op het werk. We blijken niet de enige te zijn met een dergelijke ervaring Het gebeurt vaker. Ook bij Noren zelf dus. Een collega, zelf jager, weet wel raad met wild volk. En ja, hij heeft een tip. Bloedmeel! Bij hem werkte het prima toen zijn...

Opeens is het zomer. Een week geleden kwam de regen met bakken uit de hemel en tikte de thermometer de 7 graden aan, vandaag is de lucht strakblauw en gokken we op dik boven de twintig. Heel precies weten we het niet. Het weerstation in de aanbieding bij de Biltema hebben we toch maar niet gekocht. Tenslotte wilden we ontspullen. Minder kopen. Minder consumeren. Maar toch, we hadden toch nog wat nieuwe dingen 'nodig': vandaag gaan we op pad met onze eerst eigen kano. Met kar. En twee gloednieuwe hangmatten met muskietengaas. Die hangmatten oftewel 'hengekøyer' zagen we overal. Op facebook in de Østmarka gruppe, op instagram bij "Vi har det beste ute" en bij onze lokale dorpssupermarkt. Het leek een essentieel onderdeel van buiten zijn en 'å kose seg'. Dat laatst is bijna onvertaalbaar, maar spreek het uit en laat het over je tong rollen. Dan snap je het gevoel wel. (en anders is er altijd nog Google translate). Onze kano is een Ally, een vouwkano oftew...

17 Mei. De regen komt met bakken uit de hemel. Vandaag is het Grunnlovsdag, 'de' Noorse nationale feestdag. Voor mijn gevoel een combinatie van Koningsdag (kinderoptochten, oftewel Barnetoget), Pasen (uitgebreid ontbijten met roerei, gerookte zalm, aardbeien en 'bubbels') en 5 mei (Feest!). Alleen waar Nederlanders op koningsdag allerlei rare oranje dingen opzetten en aantrekken, gaan de Noren naar buiten in bunaden, oftewel klederdracht, en met een vlaggetje in hun hand. En eten ze ijs.  Oftewel, zoals de man van mijn Noorse collega het uitlegde: "Noren gaan graag 'ut på tur'. Nou, dat doen ze op 17 mei ook, maar dan in nette (traditionele) kleding en met een vlaggetje in hun hand". Zie daar de essentie van 17 mei. Ik had er nog niet echt gevoel bij en ik moet zeggen. Na vandaag nog steeds niet echt. U weet wel, ik hoef het niet uit te leggen, corona. De optocht in Oslo ging niet door, het alternatief werd georganiseerd in Minecraft. Leuk voor de kind...

Zaterdag 1 mei. Prachtig weer. De zon schijnt en het is een graadje of 8. We genieten van de zon en vinden het warm. Maar maandag komt Meneer M om nog wat werk aan de tuin te doen en dan zou het iets warmer moeten zijn. De eerste bloem op ons grondstuk is hestehov, oftewel klein hoefblad, de geliefde brenger van de lente aldus mijn Noorse collega. Ik laat ze netjes staan want iedereen is er dol op hier.  Zodra de eerste hun gele kopjes boven de grond uit staken, werden ze juichend gedeeld op sociale media. Het is eindelijk lente! De dag na deze vreugdekreten begon het te sneeuwen in ons dorp. Dat ging 30 uur door. Natte sneeuw en dooi, eindigend in een laag van 20 cm vieze natte prut. We konden er wel om lachen. Lente in Noorwegen is in ieder geval afwisselend. We hebben ook al in t-shirt op ons terras gezeten. Onze overbuurvrouw ging toen zelfs een stapje verder en nam haar eerste zonnebad in bikini. Goede les: ervan genieten zodra het kan.   Nog een lente-fenomeen beleefden ...

Opgelucht vis ik mijn sleutels uit de wasmand. Ik kon ze eigenlijk niet kwijt zijn. Tenslotte wist ik dat ik de voordeur ermee open gemaakt had. En dat ze ergens in huis moesten zijn. Maar waar? Ik had mijn tas al drie keer in en uitgepakt, alle vensterbanken en jaszakken afgezocht zonder resultaat. De diepe zucht en de meewarige blik van manlief op de vraag "Heb je mijn sleutels gezien?" overleefd. Je blijft in ieder geval in karakter, merkte hij droog op. Hij heeft wel een beetje gelijk. Ik ben regelmatig mijn sleutels kwijt. Erfelijk belast, is mijn verdediging. Ik hoor het mijn vader nog roepen. "Mien, waar zijn mijn sleutels?". Negen van de tien keer wist mijn moeder dat dan ook nog eens feilloos. Dat mis ik dan weleens. Mijn manlief vraagt hooguit of ik al in de koelkast gekeken heb. Gelukkig weet hij niet van de keer dat ik ze in de ton met hondenvoer terug vond. En nu dus in de wasmand. Uit mijn broekzak gevallen.  Toen we net in Noorwegen waren viel er ook ...

"Maar dat is niet onze verantwoordelijkheid" zegt mijn oudere collega ietwat bits. Dus gaan we hier niets mee doen? Wat ongelovig kijk ik haar aan. Maak bijna de fout om te zeggen "maar in Nederland...". De zin die bovenaan mijn lijstje van te vermijden uitdrukkingen staat. Ik probeer het op een andere manier. "Maar ben je dan niet benieuwd hoe ze dat denken te gaan organiseren in het nieuwe ziekenhuis? Ik bedoel, eten klaarmaken voor patiënten heeft toch ook wel wat te maken met infectiepreventie?" Nee. Nieuwsgierig is ze niet. En ze gaat al helemaal geen verantwoordelijkheid naar zich toetrekken. En haarfijn wordt mijn nog eens tot in detail, in het Noors en in het Engels uitgelegd dat het Echt Niet Onze Verantwoordelijkheid is. En dat we dus ook Echt Niet de documentatie opvragen. "Vi har ikke ansvar for det". Ik laat het verder rusten. 's Lands wijs, 's lands eer denk ik maar. Taken kunnen nou eenmaal bij andere mensen belegd zijn. La...

Hoe het met de taal gaat? Volgens onze leraar heel goed! We hebben één keer per week les van een Noor die in India woont. Het voordeel van onderwijs via Skype, het maakt niet uit waar je bent en het gaat altijd door, corona of geen corona. In dit uur ligt de nadruk ligt op uitspraak en verstaan. We oefenen door te kletsen over het weer, we lezen stukken voor uit ons studieboek, we doen dicteeroefeningen en sinds kort krijgen we ook onbekende teksten voor onze neus en zingen we liedjes. Kramp in de kaken. Wel een goede oefening in spraakmotoriek.  Waar we in het begin per zin minstens vier of vijf keer de uitspraak van een woord moesten corrigeren, is dat nu maar een paar keer per hoofdstuk. Een enorme vooruitgang. Wel blijf ik hardnekkig fouten maken in bij de d's en t's : wel uitspreken waar het niet moet en als ik er dan een keer aan denk hem weg te laten, moet het daar juist wel. Vooral bij woorden die hetzelfde zijn in Noors en Nederlands ga ik de mist in. Land is land maar...

 De sneeuw knerpt onder mijn schoenen en het snot bevriest in mijn neus. Onder de -10 ͦC dus. Waarschijnlijk gaan we richting de -15 ͦC want ik voel dat de ritsen van de zakken van mijn donsjas open staan. Hoe beschrijf ik dat nou goed, dat gevoel dat de kou met stiekeme vingers je kleding in komt kruipen door elk beschikbaar kiertje. Nu het echt winter is voelen we ons meteen meer thuis. Niet zo gek eigenlijk, we waren vaker in de winter in Noorwegen dan in andere jaargetijden.  We klimmen over een slingerend bospaadje nabij ons huis naar boven. Een paadje door wat lage dennen en struikgewas dat nu omgetoverd is tot een wereld van verstilde sculpturen. Elke tak, elk boompje is bedekt met een dikke laag 'sneeuwrijp'. Rimfrost op zijn Noors. Een goede Nederlandse vertaling kunnen we niet bedenken. Wel dat het wonderbaarlijk mooi is. (De letterlijke vertaling is misschien wel gewoon rijp, maar de kristallen zijn veel groter dan wat ik me uit Nederlandse winters herinner). Het is...

Oudejaarsavond, vijf voor negen. Buiten knalt het al. Het lijkt Nederland wel, zeggen we tegen elkaar. Ook hier is middernacht een rekbaar begrip. We zitten in ons nieuwe huis in een luie stoel. Zojuist gegeten, glaasje wijn erbij. Nu aan de thee met Belgiske Trøfler van Jacobs.   Buiten ligt een dik pak sneeuw. Klaagde ik onlangs nog dat we te weinig hadden, nu mag het na bijna 3 dagen forse sneeuwval wel even stoppen. Het is niet koud, zo rond nul en de sneeuw is plakkerig en zwaar. De dikke witte laag op de bomen ziet er idyllisch uit, maar na de eerste avond zag het bos achter ons huis in Asker eruit als een slagveld met overal omgevallen bomen en afgebroken takken. Op verschillende plekken trokken bomen ook de kabels mee en viel de stroom uit. We besluiten dat er echt een houtkachel moet komen in het nieuwe huis, al was het maar om dit soort akkefietjes op te kunnen vangen,  Gratis fitness krijgen we ook. We hebben al twee keer het terras van een dikke laag sneeuw ontd...