Noorse Krabbels

Opgelucht vis ik mijn sleutels uit de wasmand. Ik kon ze eigenlijk niet kwijt zijn. Tenslotte wist ik dat ik de voordeur ermee open gemaakt had. En dat ze ergens in huis moesten zijn. Maar waar? Ik had mijn tas al drie keer in en uitgepakt, alle vensterbanken en jaszakken afgezocht zonder resultaat. De diepe zucht en de meewarige blik van manlief op de vraag "Heb je mijn sleutels gezien?" overleefd. Je blijft in ieder geval in karakter, merkte hij droog op. Hij heeft wel een beetje gelijk. Ik ben regelmatig mijn sleutels kwijt. Erfelijk belast, is mijn verdediging. Ik hoor het mijn vader nog roepen. "Mien, waar zijn mijn sleutels?". Negen van de tien keer wist mijn moeder dat dan ook nog eens feilloos. Dat mis ik dan weleens. Mijn manlief vraagt hooguit of ik al in de koelkast gekeken heb. Gelukkig weet hij niet van de keer dat ik ze in de ton met hondenvoer terug vond. En nu dus in de wasmand. Uit mijn broekzak gevallen.  Toen we net in Noorwegen waren viel er ook ...

"Maar dat is niet onze verantwoordelijkheid" zegt mijn oudere collega ietwat bits. Dus gaan we hier niets mee doen? Wat ongelovig kijk ik haar aan. Maak bijna de fout om te zeggen "maar in Nederland...". De zin die bovenaan mijn lijstje van te vermijden uitdrukkingen staat. Ik probeer het op een andere manier. "Maar ben je dan niet benieuwd hoe ze dat denken te gaan organiseren in het nieuwe ziekenhuis? Ik bedoel, eten klaarmaken voor patiënten heeft toch ook wel wat te maken met infectiepreventie?" Nee. Nieuwsgierig is ze niet. En ze gaat al helemaal geen verantwoordelijkheid naar zich toetrekken. En haarfijn wordt mijn nog eens tot in detail, in het Noors en in het Engels uitgelegd dat het Echt Niet Onze Verantwoordelijkheid is. En dat we dus ook Echt Niet de documentatie opvragen. "Vi har ikke ansvar for det". Ik laat het verder rusten. 's Lands wijs, 's lands eer denk ik maar. Taken kunnen nou eenmaal bij andere mensen belegd zijn. La...

Hoe het met de taal gaat? Volgens onze leraar heel goed! We hebben één keer per week les van een Noor die in India woont. Het voordeel van onderwijs via Skype, het maakt niet uit waar je bent en het gaat altijd door, corona of geen corona. In dit uur ligt de nadruk ligt op uitspraak en verstaan. We oefenen door te kletsen over het weer, we lezen stukken voor uit ons studieboek, we doen dicteeroefeningen en sinds kort krijgen we ook onbekende teksten voor onze neus en zingen we liedjes. Kramp in de kaken. Wel een goede oefening in spraakmotoriek.  Waar we in het begin per zin minstens vier of vijf keer de uitspraak van een woord moesten corrigeren, is dat nu maar een paar keer per hoofdstuk. Een enorme vooruitgang. Wel blijf ik hardnekkig fouten maken in bij de d's en t's : wel uitspreken waar het niet moet en als ik er dan een keer aan denk hem weg te laten, moet het daar juist wel. Vooral bij woorden die hetzelfde zijn in Noors en Nederlands ga ik de mist in. Land is land maar...

 De sneeuw knerpt onder mijn schoenen en het snot bevriest in mijn neus. Onder de -10 ͦC dus. Waarschijnlijk gaan we richting de -15 ͦC want ik voel dat de ritsen van de zakken van mijn donsjas open staan. Hoe beschrijf ik dat nou goed, dat gevoel dat de kou met stiekeme vingers je kleding in komt kruipen door elk beschikbaar kiertje. Nu het echt winter is voelen we ons meteen meer thuis. Niet zo gek eigenlijk, we waren vaker in de winter in Noorwegen dan in andere jaargetijden.  We klimmen over een slingerend bospaadje nabij ons huis naar boven. Een paadje door wat lage dennen en struikgewas dat nu omgetoverd is tot een wereld van verstilde sculpturen. Elke tak, elk boompje is bedekt met een dikke laag 'sneeuwrijp'. Rimfrost op zijn Noors. Een goede Nederlandse vertaling kunnen we niet bedenken. Wel dat het wonderbaarlijk mooi is. (De letterlijke vertaling is misschien wel gewoon rijp, maar de kristallen zijn veel groter dan wat ik me uit Nederlandse winters herinner). Het is...

Oudejaarsavond, vijf voor negen. Buiten knalt het al. Het lijkt Nederland wel, zeggen we tegen elkaar. Ook hier is middernacht een rekbaar begrip. We zitten in ons nieuwe huis in een luie stoel. Zojuist gegeten, glaasje wijn erbij. Nu aan de thee met Belgiske Trøfler van Jacobs.   Buiten ligt een dik pak sneeuw. Klaagde ik onlangs nog dat we te weinig hadden, nu mag het na bijna 3 dagen forse sneeuwval wel even stoppen. Het is niet koud, zo rond nul en de sneeuw is plakkerig en zwaar. De dikke witte laag op de bomen ziet er idyllisch uit, maar na de eerste avond zag het bos achter ons huis in Asker eruit als een slagveld met overal omgevallen bomen en afgebroken takken. Op verschillende plekken trokken bomen ook de kabels mee en viel de stroom uit. We besluiten dat er echt een houtkachel moet komen in het nieuwe huis, al was het maar om dit soort akkefietjes op te kunnen vangen,  Gratis fitness krijgen we ook. We hebben al twee keer het terras van een dikke laag sneeuw ontd...

Kerst. We zijn in ons nieuwe huis de muren aan het verven. Het is nog erg kaal hier en leeg en het doet nog wat koud aan. Maar het verven maakt duidelijk verschil. Een deel van de muren wordt bedekt met ‘blåis', een Noorse groen/grijs/blauwe tint, de rest een meer aardse beige kleur. In de hal zit de donkerblauwgroene kleur met de toepasselijke naam “Oslo” op de muren. Die komt straks ook nog op de slaapkamer. Zo maken we het huis meer eigen. En warmer. Want we missen wat warmte om ons heen deze kerst. Van familie en van vrienden. Van überhaupt eigenlijk de nabijheid van mensen. Telefoongesprekken, mailtjes, appjes, kaartjes, een onverwacht cadeautje, het doet ons goed maar dat continue afstand houden in deze 'coronatijden' begint toch een beetje op te breken.  Ons nieuwe huis in Flateby Buiten mag het juist wat kouder. Dat vinden we niet erg. Tot nu toe hebben we het  winterweer waar we in Nederland een hekel aan hadden: natte sneeuw en regen op een bevroren ondergr...

"Jullie doen in 5 maanden waar andere mensen 5 jaar over doen!" zegt een goede vriendin. Ze heeft wel een beetje gelijk. We gaan nog steeds in sneltreinvaart. In september 2019 verkochten we ons eigen huis. In november verhuisden we naar een tijdelijk huurhuis. Hadden we visioenen van een vrijstaand houten huis in de natuur. Konden we niks vinden. Droomden we van emigreren naar Scandinavie. Vond ik in juni een baan in Noorwegen. Emigreerden we in augustus. Weer naar een tijdelijk huurhuis. Begon de zoektocht naar een eigen plek in de buurt van Oslo.  Dat viel nog niet mee. Of het was te duur. Oslo is een van de duurste steden ter wereld om te wonen. Dat wisten we toen we vertrokken maar we schrokken wel een beetje van de prijs-kwaliteit verhouding. Of het was te gammel. Om nu in een vreemd land aan een opknapper te beginnen leek ons niet verstandig. Of het was er te druk. Een huis pal naast een spoorweg of onder de aanvliegroute van Gardermoen, daarvoor waren we niet naar Noo...